Den Haag Centraal

Den Haag Centraal

>VARIA Den Haag Centraal > Vrijdag 26 oktober 2012

‘Klank geven aan wat je op dat moment
van binnen voelt’. Het is een zin die geregeld
zal terugkeren in het gesprek met
Conny van Leeuwen en Joyce Weber.
Zij noemen zichzelf Stembevrijders en
leiden mensen, via zang of klanken, naar
wat er op dat ogenblik aan emoties in
hen leeft. “Met als uiteindelijk doel dat je
wordt wie je bent en niet wat een ander
van je verwacht”, zeggen ze. “Maar dat
is een heel proces. Iemand die bij ons bijvoorbeeld
één dag stembevrijding doet,
proeft eraan. Wij hopen vervolgens dat
hij of zij een start maakt om verder te
gaan, bij voorkeur via stembevrijding;
daar hoef je niet bij te praten. Het kan
natuurlijk ook met therapie. Maar via je
stem uitkomen bij jezelf is een prachtig
proces; het voegt veel toe aan je leven.
Toch is het een ingang die nog niet vaak
wordt benut”.
Joyce Weber en Conny van Leeuwen
zijn opgeleid tot Stembevrijders door de
Amsterdammer Jan Kortie. Hij ontwikkelde
de methode, die hij ‘van binnen
naar buiten zingen’ noemt, en schreef er
een boek over. Sinds jaren leidt hij in de
hoofdstad druk bezochte mantra-avonden.
Onder de titel het ‘Haagse lied van
de Ziel’ doet Kortie dat op 12 december
’s avonds voor de derde keer in Den Haag.
De locatie is de Vredeskapel in de Malakkastraat.
Op diezelfde plek zal hij overdag,
samen met zijn vroegere pupillen,
bezig zijn met stembevrijden. De twee
kijken ernaar uit. Jan Kortie betekent
veel voor hen. Conny van Leeuwen: “Hij
is zeer scherp en luistert heel goed. Als hij
iets hoort, weet hij vrijwel onmiddellijk
waarover het gaat, terwijl jij dat vaak zelf
nog niet weet. Jan Kortie is een vrolijke,
energiegevende man die graag wil doorgeven
aan anderen. Hij heeft ons geleerd
om dat ook te doen”. Joyce Weber: “Hij
heeft me gefaciliteerd om mijn eigen
geluid te vinden en door hem ben ik ook
als kunstenaar uit de kast gekomen. Ik
schilder nu en exposeer. Door oude pijn
was ik daar eerder niet toe in staat. Mijn
vader is 25 jaar geleden overleden. Zonder
dat ik het wist was ik voortdurend in
de rouw. Ik heb het nu verwerkt en dat
is een heel wezenlijke verandering”. Een
van de workshops die zij geven, gaat over
rouwverwerking.
Sinds enige tijd bezoeken beiden eens
in de twee weken het verzorgingshuis
Aelbrecht van Beijerenhuis. Daar wonen
ouderen tussen de 85 en 101 jaar die vergeetachtig
zijn of dementeren. “We laten
woorden en verhalen uit de ouderen zelf
komen en maken er liedjes van”. Nadrukkelijk:
“We zingen dus niet voor ze,
maar zorgen dat ze vanuit zichzelf zingen”.
En: “In verzorgings- en verpleeghuizen
is het de gewoonte dat bewoners
bij hun achternaam worden genoemd.
Zij horen nooit meer hun voornaam.
Daarom zingen wij die en verzinnen ook
oefeningen, zoals elkaar complimentjes
geven. Daar zingen wij liedjes bij, die zij
nazingen. Je merkt dan dat de ouderen
gaan kijken naar wie er naast hen zit; zij
maken contact”.
Schroom
Intussen hebben beiden ook plannen
voor mensen die thuis wonen en een
zorgabonnement hebben. Joyce: “Verzorgenden
hebben vaak weinig tijd voor
iemand, maar je kunt altijd wel een liedje
zingen als je aan het werk bent. Wij hebben
subsidie aangevraagd bij Fonds 1818
om een instructiefi lmpje te maken om
verzorgenden hierin op te leiden. Maar er
is veel schroom, hebben we gemerkt; er
is nog veel te overwinnen”.
De twee zijn gewend dat sommige mensen
aarzelend kunnen reageren. Dat
ervaren zij ook op de mantra-avonden
die zij elke laatste vrijdag van de maand
organiseren. Conny: “Een mevrouw,
die zelfs nog nooit van mantra’s had gehoord,
kreeg in het begin de slappe lach.
Later vertelde ze me dat zij die nacht zo
heerlijk had geslapen en dat ze van plan
is vaker te komen”.
Joke Korving

Laat een reactie achter

* verplichte *